Το Hotel Chelsea της Νέας Υόρκης, το οποίο έχει μνημονευθεί σε τραγούδια από τους πρώην ενοίκους Bob Dylan, Leonard Cohen και Nico, έχει φιλοξενήσει μια εκπληκτική πελατεία καλλιτεχνών, συγγραφέων και «αδέσποτων», όπως ο Brendan Behan, ο Arthur C Clarke (ο οποίος το αποκάλεσε «πνευματικό του σπίτι»), ο Andy Warhol και ο Jackson Pollock.
Το 1994 ο Βρετανός καλλιτέχνης David Remfry, τότε 52 ετών, προστέθηκε σε αυτό το αξιοσέβαστο κατάλογο, όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη ενόψει μιας έκθεσης έργων που σκόπευε να ζωγραφίσει στην πόλη.
Στη συνέχεια πέρασε 17 χρόνια στο Chelsea, σχεδιάζοντας και ζωγραφίζοντας τους αξιόλογους κατοίκους του. «Ήμουν στον παράδεισο», λέει ο ίδιος. Το πορτρέτο του με μολύβι του πρωτοπόρου του πανκ Dee Dee Ramone αποτελεί μέρος της φετινής θερινής έκθεσης της Βασιλικής Ακαδημίας.
«Τότε πέρασε από μπροστά μου μια γυναίκα με φουντωτά μαλλιά. Η Caroline είπε: “Είναι το είδος του ανθρώπου που σου αρέσει να ζωγραφίζεις” και έτρεξε πίσω της»
«Αυτή ήταν η Lulu, μια dominatrix που συνέχισα να ζωγραφίζω»
Μεγαλωμένος στο Χαλ και εγκατεστημένος πλέον στο Λονδίνο, ο Remfry έφτασε στον γκισέ του Chelsea εκείνο το καλοκαίρι με «17 αποσκευές, χωρίς κράτηση και χωρίς χρήματα. Ο Stanley Bard, ο ιδιοκτήτης, με ρώτησε: “Ντέιβιντ, πόσο πουλάνε οι πίνακές σου; Και πόσους ζωγραφίζεις το χρόνο;”. Νομίζω ότι υπολόγιζε πόσο θα μπορούσε να με χρεώσει».
Ο Bard εγκατέστησε τελικά τον Remfry και τη σύζυγό του Caroline σε ένα στούντιο στον 12ο όροφο με κήπο στην ταράτσα και «φανταστική θέα του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου από τη μία πλευρά και του Empire State Building από την άλλη».
Περισσότερο από το τοπίο, ωστόσο, ο Remfry εμπνεύστηκε από τους κατοίκους του Chelsea. «Θυμάμαι να γκρινιάζω στην Caroline για το ότι ξεκινούσα από την αρχή στη Νέα Υόρκη χωρίς τα μοντέλα που συνήθως ζωγράφιζα στο Λονδίνο», λέει. «Τότε πέρασε από μπροστά μου μια γυναίκα με φουντωτά μαλλιά. Η Caroline είπε: “Είναι το είδος του ανθρώπου που σου αρέσει να ζωγραφίζεις” και έτρεξε πίσω της. Αυτή ήταν η Lulu, μια dominatrix που συνέχισα να ζωγραφίζω. Είναι ακόμα φίλη μου μέχρι και σήμερα».
«Ο Dee Dee ήταν φίλος μου», λέει ο Remfry. «Είχα λατρέψει τους Ramones – ήταν ακριβώς το είδος της μουσικής μου – και τον έβλεπα στο ξενοδοχείο»
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/16060524515_f67624e330_b.jpg)
O Dee Dee και η Τζόαν Μπαέζ στο ξενοδοχείο Chelsea/ Photo: Wikimedia Commons
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/fghdfhf.jpg)
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/fghdfhf.jpg)
«Ήταν πολύ αστείος, αλλά δεν θα θέλατε να τον προδώσετε». Dee Dee Ramone. Φωτογραφία: © David Remfry
«Μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι – μου αρέσουν οι ιστορίες τους»
Ο Remfry βρήκε, τελικά, πιθανά θέματα σε κάθε γωνιά του Chelsea. «Έγινα μέρος του ιστού του. Μια μέρα μπήκα στο ασανσέρ και μπήκε μέσα μια νεαρή γυναίκα με ένα μαστίγιο. Είπα, ‘Αυτό μοιάζει επικίνδυνο’ και εκείνη απάντησε, ‘Ναι – αλλά δεν υπάρχει χώρος για να το χρησιμοποιήσεις εδώ μέσα!’. Πήγαινα στο φεστιβάλ drag, στο Wigstock στην προβλήτα 17, το οποίο ήταν η καλύτερη διασκέδαση που θα μπορούσες ποτέ να έχεις, και έφερνα τους ανθρώπους πίσω στο στούντιό μου για να ζωγραφιστούν.
» Ήταν εκπληκτικοί, όμορφοι, εντυπωσιαζόμουν με το πώς έμοιαζαν και πώς μεταμορφώνονταν. Μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι – μου αρέσουν οι ιστορίες τους. Όταν τους ζωγραφίζω, οι άνθρωποι μου μιλάνε σαν να είμαι ο θεραπευτής τους.
»Ήταν μια καταπληκτική αποικία καλλιτεχνών», προσθέτει. «Ο Stanley αγαπούσε πραγματικά τους καλλιτέχνες».
«Οι Νεοϋορκέζοι δεν είναι επικριτικοί. Μπορείς να περπατάς στο δρόμο ντυμένος όπως στο διάολο σου αρέσει και κάποιος θα σου κάνει κομπλιμέντο»
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/drgftyrty.jpg)
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/drgftyrty.jpg)
«Μια φίλη μέχρι σήμερα». Le Chat Noir με τη Lulu. Φωτ: © David Remfry
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/3220105289_61202eaf5c_b.jpg)
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/3220105289_61202eaf5c_b.jpg)
Photo: Wikimedia Commons
«Ο Dee Dee ήταν φίλος μου»
Ο Remfry ζωγράφισε πολλούς από τους διάσημους ενοίκους του ξενοδοχείου, όπως ο Ethan Hawke, ο Quentin Crisp, η «βασίλισσα των πάρτι» Susanne Bartsch και, φυσικά, ο θρυλικός μπασίστας και τραγουδοποιός των Ramones.
«Ο Dee Dee ήταν φίλος μου», λέει ο Remfry. «Είχα λατρέψει τους Ramones – ήταν ακριβώς το είδος της μουσικής μου – και τον έβλεπα στο ξενοδοχείο. Αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε και ήταν πολύ προσιτός – ήταν παράξενος αλλά πολύ καλός τύπος. Ήταν πολύ αστείος, αλλά δεν θα ήθελες να τον προδώσεις.
»Είχε έναν γείτονα με τον οποίο πραγματικά δεν τα πήγαινε καλά, και μου είπε ότι έριχνε Coca-Cola κάτω από την πόρτα τους για να ενθαρρύνει όλες τις κατσαρίδες να πάνε εκεί μέσα».
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/2946981602_f397797ae0_b.jpg)
![](https://www.posting.gr/wp-content/uploads/2024/07/2946981602_f397797ae0_b.jpg)
Εσωτερικό του Chelsea Hotel / Photo: Wikimedia Commons
«Το χέρι του δεν ήταν ποτέ αρκετά ακίνητο»
Πώς ήταν να τον ζωγραφίζει; «Τρομερός, γιατί φόρτωνε τον εαυτό του με ό,τι έπαιρνε και τρεμόπαιζε συνέχεια», απαντά ο Remfry.
«Ήθελα πραγματικά να αποτυπώσω τα τατουάζ του, αλλά το χέρι του δεν ήταν ποτέ αρκετά ακίνητο ώστε να μπορέσω να τα ζωγραφίσω σωστά. Μια φορά με πήγε στο δωμάτιό του και όταν άνοιξε την πόρτα με χτύπησε ένα κύμα από αυτή την ουσία, ό,τι κι αν ήταν, σαν ένα δοχείο με την πιο ισχυρή κόλλα. Κρεμόταν γύρω από το ίδιο το δωμάτιο – και μόνο που την ανέπνεες γινόσουν μαστουρωμένος. Ένας Θεός ξέρει πώς έζησε τόσο πολύ όσο έζησε».
Ο Dee Dee πέθανε το 2002 σε ηλικία 50 ετών, από υπερβολική δόση ηρωίνης.
«Οι Νεοϋορκέζοι δεν είναι επικριτικοί»
Ο Remfry περιγράφει τα 17 χρόνια που πέρασε στο Chelsea ως μια «μαγική περίοδο» και λέει ότι ένιωσε «απελευθερωμένος» από τη Νέα Υόρκη. «Οι Νεοϋορκέζοι δεν είναι επικριτικοί», χαμογελάει.
«Μπορείς να περπατάς στο δρόμο ντυμένος όπως στο διάολο σου αρέσει και κάποιος θα σου κάνει κομπλιμέντο». Αλλά ο Remfry αισθάνθηκε ότι η πόλη άλλαζε. «Ο Τζουλιάνι ως δήμαρχος απαγόρευσε τον χορό σε δημόσιους χώρους, ενώ εγώ είμαι μεγάλος οπαδός του χορού όπου μπορώ. Απαγόρευσε την πιο πονηρή πλευρά του, προσπάθησε να εξυγιάνει την πόλη».
Το Chelsea άλλαζε επίσης- ο Bard αντικαταστάθηκε ως διευθύνων σύμβουλος το 2007 και το ξενοδοχείο δεν έκανε τον Remfry να αισθάνεται πλέον σαν στο σπίτι του. Επέστρεψε στο Λονδίνο τέσσερα χρόνια αργότερα.
«Έφεραν δίσκους του Φρανκ Σινάτρα, χόρευαν ήσυχα και έκλαιγαν»
Ο Remfry εξακολουθεί να νιώθει μεγάλη αδυναμία στον Bard, ο οποίος πέθανε το 2017. «Ζωγράφιζα ανθρώπους που χόρευαν και είχα προγραμματίσει να ζωγραφίσω τον Stanley και τη σύζυγό του Phyllis.
Πέρασε λίγος καιρός και ρώτησα τον Stanley αν ήταν έτοιμος να προχωρήσουμε στην ιδέα μας. Και μου είπε: «Η Phyllis κι εγώ χωρίσαμε. Μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά της και με άφησε. Αλλά θα τη ρωτήσω. Και άρχισαν να με επισκέπτονται κάθε Παρασκευή για ένα χρόνο. Έφεραν δίσκους του Φρανκ Σινάτρα, χόρευαν ήσυχα και έκλαιγαν. Και μετά τα ξαναβρήκαν!».
Ο Remfry χαμογελάει πλατιά και χτυπάει τα χέρια του μαζί από χαρά. «Είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά μου στην τέχνη».
*Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση του David Remfry εδώ
*Με στοιχεία από theguardian.com